Sawasdee Krap!!!

Hallo allemaal,

Eerste nieuws uit Azië! Allereerst “Sawasdee Krap” (spreek uit:”sawwadie kap”) is de Thaise begroeting voor: Hallo, goedemorgen, goedemiddag, goedenavond, enzovoorts. Ik zit momenteel in Bangkok waar ik probeer bij te komen (moet je vooral in de meest chaotische stad van zuidoost-Azië gaan vertoeven!) Het afscheid in Düsseldorf was op z’n zwakst uitgedrukt klote! Het ging me allemaal veel te snel, zoals alles de laatste weken. Het eten bij ’n Spaans restaurantje viel tegen en het inchecken verliep na nét een slok wijn te veel, al even zo frustrerend. Ik wist dat ik iets teveel gepakt had en nadat ik voor het gemak mijn backpack mét doos kinderspulletjes bij elkaar had laten sealen voor €10,=(die kerel draaide er zowat 2 kilo plastic folie om!) had ik 5 kilo te veel. Bij vorige vluchten was dat nooit zo’n probleem, maar aangezien Berlin Air sinds fusie met LTU een low budget maatschappij is geworden telde elke gram. €20,= per kilo, dus mocht ik nog effe snel €100,= van mijn zuur verdiende centen neertellen, zo’n 4 dagen zakgeld in Azië.

Achteraf had ik beter alles weer los kunnen snijden en de doos kinderspullen op laten sturen, maar ik had geen tijd meer om er over na te denken en ook ‘n laatste kop koffie zat er niet meer in. Ik had nog minder dan een uur over en had van ellende zo in huilen kunnen uitbarsten. Snel tot ziens zeggen (Lolita, Mark, Gerry, Baer, Jan, Tatjana & mam), als ’n razende door de paspoortcontrole, naar de gate snellen, plaats zoeken, ingeklemd tussen het raampje en ’n dikke Duitser naast me, met mijn knieën zowat in m’n nek, sacherijnige passagiers die hun overtollige handbagage niet kwijt konden, nauwelijks 2 uur geslapen (zelfs met slaappil) en 11uur later zo gaar als een pan stoofvlees aangekomen op het vliegveld van Bangkok. Het zou nu alleen maar beter kunnen gaan

Ben na het turbulente en emotionele afscheid niet meteen in het hol van de leeuw gaan zitten (dacht ik), maar eerst naar Pattaya gegaan. Had ik vooral niét moeten doen, want ook al ligt het zo’n 150 kilometer van de hoofdstad Bangkok af en ben ik er tijdens mijn vroegere reizen vaker geweest, het is er inmiddels net zo chaotisch, vervuild en verdorven (helaas). Positief puntje is dat ik er een leuke Thai (Oak) van mijn leeftijd ontmoette die in hetzelfde busje vanaf het vliegveld zat. Ik ben bij hetzelfde hotel(guesthouse) uitgestapt omdat ik (zoals ik op reis wel vaker heb) toch niet wist waar ik heen wilde. Hij is getrouwd met een Noorse man en gaat voor twee maanden zijn moeder bezoeken.
Eén dagje strand, waar ik ongevraagd een gigantische nep-tattoo (zie foto) geplaatst kreeg en er daarna uiteraard, behoorlijk voor mocht betalen (trap er de eerste dag altijd weer in, zoals Lolita me al sms’te: “Welcome to Thailand” ) ‘n avondje stappen met Oak en vrienden (Whisky cola, pfff!) en één dag alleen rust, voor zover mogelijk met alle geschreeuw, getoeter en bonkende muziek om me heen. Heb er drie leuke, zweterige, natte (heftige moessonregens) maar zeker ook verwarrende dagen (hoezo acclimatiseren!?) meegemaakt en heb er redelijk kunnen slapen. Klaar voor Bangkok!

Probeer me hier rustig aan voor te bereiden op mijn project en vlieg op Zaterdag 14 november naar Cambodja (Phnom Penh, de hoofdstad). Tot die tijd heb ik nog genoeg te doen: bankzaken, visum regelen, activiteitenprogramma voor de kids in elkaar sleutelen, 5 kilo bagage kwijtraken (ga niet nog ’n keer extra betalen!), mobieltje laten repareren of goedkope nieuwe aanschaffen (valt zowat uit elkaar) en proberen mijn rust terug te vinden. Ben al 2 keer van guesthouse verandert vanwege rumoerige en dronken gasten, die menen om 4 uur s’nachts over de gang te moeten schreeuwen. Waar ik nu zit heb ik in elk geval vannacht al goed geslapen, al heb ik bij de receptie mijn kussen omgeruild omdat het muf rook. Wel te gek dat ik hier voor minder geld (€9,= belachelijk hè) net zo’n goeie kamer én een zwembad op het dak heb! Over een paar dagen besluit ik of ik tot vertrek een rustiger plaatsje (Ayuthaya? Lophburi? Chiang Mai? Pai?) ga bezoeken, om tevens op 2 november “Loi Kratong” te vieren, een Thais religieus feest waar bij het water bedankt wordt voor al haar diensten en op de rivieren duizenden bootjes gemaakt van bananenblad met kaarsjes, wierook, geld en bloemen worden losgelaten, moet een geweldig gezicht zijn!

Ik voel me al een heel stuk gerustgesteld, vooral omdat ik weet dat het met mam goed gaat en ze erg sterk in haar schoenen staat, mede dankzij onze familie en vrienden, anders had ik hier nu niet kunnen zijn. "Ik hou zielsveel van je en ik weet dat je het kunt!" Oh ja…Voordat ik het vergeet… de voorlopige eindstand van donaties die ik voor de kinderen heb mogen ontvangen is een formidabel bedrag van maar liefst €2681,60!!! Hier kan ik al veel mee bewerkstelligen. Hiermee besluit ik mijn eerste verhaal op locatie en wil iedereen nogmaals bedanken voor alle steun in welke vorm dan ook. Ik mis jullie, maar realiseer me ook waarom ik hier ben en daarom zet ik door!

Veel liefs en een dikke zoen,

Leon